Vrede

‘Wanneer ik sterf, wees dan niet verdrietig. Doden hebben vrede’, zei papa ooit. Vandaag probeert Tehzi die vrede op zijn gezicht te zoeken, maar vindt ze alleen een diepe frons. Ze buigt over zijn kist heen en probeert de hardnekkige frons recht te trekken.
‘Het is tijd. Laat deze mensen hun werk doen’, fluistert Duncan. Twee mannen van de begrafenisonderneming schroeven de deksel vast en laten eerbiedig de kist in de grond zakken. Tehzi, haar broer Duncan en hun stiefmoeder Lizzy staan aan het graf van een man, jarenlang machtig in de Nederlandse onderwereld. Totdat hij besloot om eruit te stappen en met zijn gezin terug te keren naar zijn vaderland. Lionell Rojas wordt vandaag in Colombia begraven.
Met z’n drieën lopen ze terug naar hun auto.
‘Hebben jullie Sofia nog kunnen bereiken?’, vraagt Lizzy.
‘Mam is nu onderweg. Ze had het bericht niet op tijd gekregen, omdat ze met een opgraving bezig was.’ Duncan kijkt door de achteruitkijkspiegel naar zijn zusje. Sinds ze papa in bed heeft gevonden, heeft ze geen woord gezegd. Alleen toen de artsen hadden vastgesteld dat hij in zijn slaap was gestorven, vroeg ze of hij geleden had.
Wanneer ze thuis aankomen, vraagt Duncan of Tehzi morgen meegaat om mama op te halen. Dit vindt ze goed. De volgende ochtend rijden Duncan en Tehzi naar de luchthaven om hun moeder op te halen.
‘Hij is vermoord.’ Duncan kijkt met een ruk op naar Tehzi. Ze blijft recht vooruit kijken. ‘Kijk me niet zo geschokt aan. Je gaat mij niet wijs maken, dat je dit zelf ook niet hebt gedacht.’ Duncan richt zijn aandacht weer op de weg.
Duncan parkeert bij de luchthaven. Ze blijven beide zitten.
‘Heb even geduld.’ Ze kijkt haar broer verbaasd aan. ‘We wachten even totdat thuis alles weer normaal is, dan boeken we een vlucht naar Nederland.’
Voor het eerst sinds hun vader is overleden, glimlacht Tehzi.

Instagram
Facebook
LinkedIn
Goodsreads
Pinterest
TikTok
error: Content is protected !!